Kiedy 31 grudnia 1999 roku, prezydent Federacji Rosyjskiej – Borys Jelcyn zrzekał się swojego urzędu, Władimir Putin był mało znanym szerszej opinii publicznej politykiem wywodzącym się z kręgów służb specjalnych. 8 lat później ten sam człowiek władał największym krajem świata i był postacią, której żaden odpowiedzialny przywódca innego państwa nie mógł w żadnym stopniu lekceważyć.
Putin w roli oficera rosyjskich służb specjalnych był zdolnym kontynuatorem rodzinnej, wielopokoleniowej tradycji, gdyż jego ojciec pracował w NKDW, a dziadek był nawet osobistym kucharzem Stalina. Sam Władimir z dumą mówił, że on się zwie czekistą (pracownikiem organów bezpieczeństwa państwa), a czekistą jest się zawsze, podobnie jak nie ma byłych agentów KGB. Przodkowie byliby zapewne dumni z osiągnięć swojego potomka, gdyż Władimir Putin piastował nawet zaszczytną funkcję szefa Federalnej Służby Bezpieczeństwa, czyli bezpośredniego sukcesora tradycji NKWD oraz KGB.
Można śmiało zaryzykować stwierdzenie, że były prezydent Rosji a obecny jej premier jest najlepiej wyszkolonym światowym przywódcą, nikt nie ma z nim szans w bezpośredniej konfrontacji, czego przykładem jest los rosyjskich oligarchów. Wszechpotężna Familia, władająca krajem za czasów Borysa Jelcyna namaściła Putina jako przewidywalną marionetkę na miejsce schorowanego alkoholika, który stopniowo stawał się dla nich niewygodny. Patronat nad przedsięwzięciem pod nazwą „Putin” objął rosyjski oligarcha żydowskiego pochodzenia – Borys Bierezowski namawiając go do startu w wyborach i jeśli wierzyć zeznaniom tego biznesmena Putin niechętnie na to przystał. Kiedy jednak wygrał wyścig o władzę skutecznie rozprawił się ze swoimi dawnymi patronami, zmuszonymi uciekać na Zachód lub do Izraela, tak jak m.in. Gusiński, Bierezowski, czy Abramowicz. Okazji do brawurowej eskapady nie zwęszył Michaił Chodorowski, który tak uwierzył we własną siłę, że zapragnął odegrać rolę na politycznej scenie Rosji, niestety dla niego w tym szaleństwie nie było metody. Teraz więc niegdysiejszy właściciel Jukosu znajduje się w syberyjskim łagrze i nic nie wskazuje na to, aby miał go w najbliższym czasie opuścić.
Dzięki rozprawie z Jukosem, państwowym monopolistą stał się Gazprom. To właśnie temu surowcowemu gigantowi Rosja zawdzięcza okres rozwoju gospodarczego i względnej stabilizacji. Względnej, gdyż widać doskonale na jak glinianych nogach ten kolos stoi. Wystarczyło bowiem kilka dni zamieszania na światowych rynkach paliw, aby moskiewska giełda uległa nastrojowi totalnej paniki. Sam Putin pisał pracę naukową na temat strategii ekonomicznej państwa bazującej na obrocie surowcami energetycznymi. W tym kontekście jego obecne działania wyglądają jak spełnianie marzeń z dzieciństwa. Całą Rosję porównać można do wielkiego balonu wypełnionego gazem, łatwo więc przewidzieć co się stanie kiedy tego gazu zabraknie, a z pewnością go zabraknie. Rosjanie nie są jednak aż tak głupi aby tego nie wiedzieć, dlatego też zgromadzili trzecie na świecie pod względem wielkości rezerwy walutowe, a przy obecnej koniunkturze jeszcze przez lata będą odgrywać rolę światowego mocarstwa, z dużym naciskiem na słowo odgrywać, gdyż Rosja została przyłączona nieco na wyrost do elitarnego klubu G8, czyli siedmiu najbardziej uprzemysłowionych państw świata i Rosji, co brzmi tak komicznie jak grupa siedmiu najwyższych budynków świata i tunelu pod kanałem La Manche…
Jest jednak coś, co ludziom Wschodu zawsze dobrze wychodzi – to tzw. prężenie muskułów. Ciągle słyszymy o rosyjskich bombowcach naruszających granice, o łodziach podwodnych oraz potężnych krążownikach wypływających z portów pod pretekstem ćwiczeń. Trudno powiedzieć czy rosyjscy generałowie stanowiący osobny gatunek człowieka chcą bardziej przestraszyć zachodnią cywilizację czy wzbudzić poklask własnych obywateli, których karmi się sloganami o tym, że Rosja znów wstała z kolan itp. Znamienny jest też powrót do tradycji radzieckich, gdyż Putin jako polityk przekonany o tym, że rozpad ZSRR był największą geopolityczna katastrofą XX wieku przywrócił dawną melodię hymnu państwowego a napisanie tekstu zlecił temu samemu autorowi, którego dziełem był hymn radziecki.
Można powiedzieć – Rosja tak wstała z kolan, że aż uderzyła głową o sufit. I byłoby to nawet śmieszne, gdyby nie pewne tragiczne fakty. Wszystkie dane wskazują na Putina i jego otoczenie rodem z FSB jako na głównych pomysłodawców zamachów na teatr w Moskwie oraz na szkołę w Biesłanie. Te osobliwe „zamachy” wykonane rzekomo przez czeczeńskich separatystów były gruboskórną prowokacją rosyjskich służb obliczoną na wzbudzenie społecznej nienawiści do tych grup i uzasadnienie w ten sposób dalszej pacyfikacji swoich zbuntowanych prowincji. W gruncie rzeczy USA robiły to samo, wypróbowana to taktyka, ale rosyjskie działania naśladowcze to tylko słabej jakości podróbki.
Tak wyliczając kolejne wybryki ludzi ze stepów Azji można sobie kpić, żartować i śmiać się z ich obłąkańczego rozumowania. Jednak póki co cała tak wykształcona i dystyngowana Unia Europejska może się tylko bezczynnie przyglądać harcom Władimira Władimirowicza Putina – cara gazu i nafty, żaden z jej nadętych przywódców nie dorównuje mu ani sprytem ani polityczna pozycją. Oni będą tylko powtarzać utarte frazesy o demokracji, współpracy i zaufaniu, czyli bełkot o wartości równej inteligencji moskiewskiego milicjanta. W tym samym czasie nasz „zaprzyjaźniony” car będzie niestrudzenie realizował swój plan i nie mam wątpliwości, że w efekcie całe unijne grono wyglądać będzie przy nim jak stado zmokniętych strusiów nielotów przy szybującym jastrzębiu. Czy my nadal będziemy spełniać rolę pierwszej jego ofiary, wszak jastrzębie nie polują na strusie…
Przy okazji zamieszczam link do krótkiego filmiku o Rosji, jako nową gałąź informacyjnej działalności:
http://pl.youtube.com/watch?v=j2jUdZhWJQ0
Zostaw komentarz