NASZ BLOG

Komentarze: 8 do ““Tańcząc z gwiazdami czy z szatanem? (oraz inne eseje)””

1. 13, październik, 2008 o godz. 21:56, Kasia pisze:

   a, to odemnie jest kawałek, to czy mogę tam podejść?

2. 13, październik, 2008 o godz. 21:57, Kasia pisze:

   Drodzy ludzie, którzy przeczytacie to świadectwo!
   =========================================
   Chciałabym się z Wami podzielić pewnym doświadczeniem, które stało się moim udziałem. Nie jest to łatwe, ale chcę Warn ukazać jeden ze sposobów działania szatana. On nam nigdy nie podaje zła jako zła, gdyż zło w swej naturze jest niezwykle obrzydliwe i nikt by po nie wyciągnął ręki, brzydziłby się nawet na nie spojrzeć. Szatan to zło jednak podaje w pięknym, kolorowym opakowaniu. Piękno przyciąga wzrok i nie chcemy tylko poprzestać na opakowaniu. Rodzi się w nas pragnienie zajrzenia do środka. I w tym momencie diabeł odnosi sukces, wykazał się inteligencją i zdobył nasze zainteresowanie. Na poparcie tezy, iż szatan podaje zło jako dobro, przytoczę przykład. Czy ktoś zaprzeczy, że ciało człowieka jest piękne i jest dobrem? Złe wykorzystanie tego daru rodzi np. pornografie - a ta jest złem, i nikt tego nie zaneguje. Kiedyś stojąc przy kiosku spojrzałem na piękność spoglądającą na mnie zalotnym spojrzeniem z okładki jakiegoś czasopisma. Po bliższym obejrzeniu stwierdń-łem, iż jest kompletnie naga. Duży tytuł gazety i drobnym - ledwie dostrzegalnym drukiem, gdzieś w rogu napis: “Tylko dla dorosłych”. Obok tej gazety następna i następna. Z czystej ciekawości policzyłem tytuły. Było ich 13. Myślałem, że to akurat taki kiosk, że zostały z poprzedniego tygodnia. Myliłem się jednak. Poszedłem do następnego “RUCH-u” i było ich znów 13. Liczby pisemek “rozbieranych” w kioskach wahają się wokół tej łiczby. Złapałem się na piękne okładki. Cóż, uważam, że ciało kobiety jest piękne. Kupiłem pierwsze pisemko, potem drugie itd. Szatan oplótł mnie jak rajski wąż.
   Proszę Was, Przyjaciele, abyście pamiętali, że szatan jest inteligentną bestią. “Nie wszystko złoto, co się świeci”. Nie zachowujcie się jak sroki, które kradną wszystko, co się błyszczy.

   Trzeba umiejętnie osądzić, spojrzeć krytycznie i ocenić. Nie ładujcie się w bagno, takie jak ja. Wyjście z niego jest bardzo trudne i długotrwałe, i nigdy nie będziecie pewni, czy jesteście wolni.

   Michał

   Świadectwo to dedykuję mojej przyjaciółce - Gosi, którą straciłem
   m. in. przez pornografię i brak trwania w czystości.
   Kocham Cię Gosiu, i Ty o tym wiesz.

3. 14, październik, 2008 o godz. 10:29, Kasia pisze:

   Już wydaje mi się,że ja mam inne poglądy od autora książki..

   Od dzieciństwa byłam częstą bywalczynią plaży.
   Nagość tam była bardzo naturalna, lecz stroje nie były aż ta wulgarnie odsłonięte jak dzisiaj. Nagość w granicach dobrego smaku, i przyzwoitości w pewnych miejscach owszem.
   Jeżeli ktoś jest nieczysty w myślach to nawet osoba ubrana w worku wzbudzi w nim myśli , których by nie wyjawił.

   Za to inne miejsca wypada szanować, również odpowiednim strojem; kościół ,praca ,ulica,czy dom,każde z tych miejsc rządzi się swoimi prawami.

   Idąc do opery, nawet wskazane jest w moim odczuciu piękna podkreślenie kobiecości solistki pięknie wyeksponowanym dekoltem,
   a tańczące tam tancerki, czy baletnicy opięty strój, demaskuje wszystko co im Bóg ofiarował, dla mnie to jest pochwała Stwórcy ,a nie powód do zgorszenia.
   Lecz są przypadki, gdzie przekraczane są bariery intymności i dobrego wychowania,co budzi we mnie niechęć, do przebywania w takich miejscach lub oglądania takich programów, gdyż ranią moją wrażliwość.

   Sądzę że najlepszym sposobem wychowania człowieka do umiejętnego wyboru w życiu, jest wczesne wprowadzenie go w świat prawdziwej sztuki,dobrej muzyki.
   Izolowanie od
   niszczących delikatną psychikę dziecka aktów przemocy,
   i dewiacji seksualnej w mediach oraz w życiu codziennym.

   Sprawdzonym sposobem wychowania, są wzorce zaczerpnięte z wartościowych książek ukazujących bohaterów z którymi dzieci lubią się utożsamiać.
   W wieku młodzieńczym gdy nadchodzi bunt i podważanie często jest na to za późno, zaczynamy zbierać, co zasialiśmy.

4. 16, październik, 2008 o godz. 1:22, AnnaE pisze:

   Już czytam tę książkę.
   Cieszę się, że ją mam, zwłaszcza że chcę ją przeczytać zanim dam ją mojej dorastającej córce.
   Po kilkudziesięciu przeczytanych stronach już mogę stwierdzić, że warto zapoznać się z próbą odpowiedzi autora na te drażliwe pytania.
   Zupełnie inne spojrzenie. Jakie to ciekawe, interesujące i intrygujące.

   Dlatego właśnie informacja o tej książce znalazła się tutaj.
   Zwracam też uwagę na przyciągającą wzrok okładkę. Autor projektu subtelnie oddał w nim sens zawarty w treści eseju.
   Polecam.

5. 18, październik, 2008 o godz. 12:59, Sonia pisze:

   pozwólcie,że dołączę
   nie mam niestety córek,a szkoda……
   lecz dorosłych synów…i przyznam uczciwie……….
   bywało róznie,szczególnie gdy” hormony buzowały”
   ale …z tancem nie było problemów,oni poprostu nie umieją i nie lubią tańczyć….
   ale może dlatego,że moj mąż nie tylko nie lubi,ale nie tańczy,
   zawsze tłumaczył,im i mnie
   że taniec prowadzi do zdrady,obcy chłopak po TO wabi
   dziewczynę,czy kobietę
   by ją “skonsumować”………….coś w tym jednak jest……..

6. 18, październik, 2008 o godz. 13:00, Sonia pisze:

   …a książkę zamówię…i TAK….:)

7. 18, październik, 2008 o godz. 13:28, Kasia pisze:

   Na dyskoteki moje dzieci nie chodzą,ale na lekcje tańca towarzyskiego tak , już w młodzszych latach wygrywali konkursy szkolne, , teraz im się środowisko dyskotek nie podoba, ale książkę kupię, bo jak się nie przyda mnie to może komuś innemu.

8. 18, październik, 2008 o godz. 14:28, Sonia pisze:

   

Zostaw komentarz